یکی از سرودهای ستایشی که مغان در برابر آتش فروزان میخواندند، بخشی از کرده نخست هفتنیشت بوده:
ای هستیبخش دانای بیهمتا،
ما در برابر این آتش که پرتویی از نور توست به نماز و نیایش تو میپردازیم
و اقرار میکنیم که وامدار و سپاسگزار همهی بخششهای تو هستیم
و بهوسیلهی نیکاندیشی و نیکگفتاری و نیککرداری، نزدیک شدن به تو را خواستاریم…
No comments:
Post a Comment